Kogo pomijacie przy awansie

„Menadżer to jest stanowisko, które dostajesz, tytuł, który dostajesz, stanowisko, na które awansujesz (…) Natomiast liderem stajesz się dlatego, że ktoś decyduje się za tobą podążać. Nie możesz wymusić tego na nikim”.

Rozróżnienie bierze ze sztuk walki, gdzie uczeń idzie za mistrzem z zaufania, nie z obowiązku. Zarządzanie też jest potrzebne, ale ktoś, kto ci ufa, angażuje się zupełnie inaczej niż ktoś, kogo tylko rozliczasz.

„Ja jestem przykładem tym właśnie drugim, czyli ja zaczynałam swoją karierę zawodową od asystenta rekrutacji, rekrutera, koordynatora itd. przez menadżera do dyrektora i co mi daje niesamowitą wartość rynkową, że ja doskonale znam ten biznes od każdej perspektywy”.

Rozróżnia ludzi, którzy na stanowisko dyrektora weszli, i tych, którzy do niego doszli. Dzięki tej drodze nie daje swoim rekruterom projektów bez sensu, bo zna je z drugiej strony.

„Taki trener, czy szef jak taka z jednej strony trochę (…) pluszowa ściana nazwijmy (…) z jednej strony okej, do człowieka jest okej, natomiast jeśli chodzi o przesuwanie jakichś zasad, no to jest konsekwentny”.

Najwyższy poziom trenera i szefa to dla niego dopasowanie komunikacji do człowieka, mocniejszy przekaz dla kogoś z grubszą skórą, łagodniejszy dla wrażliwszego, przy tych samych zasadach dla wszystkich. Porównanie wziął z wygłuszającej ściany, która stała w studiu za ich plecami.

„Firmowe gwiazdy niekoniecznie będą dobrymi managerami”.